Over mij

Ik weet hoe het voelt als je lijf niet meer meewerkt – maar jij vanbinnen nog lang niet klaar bent

Er was een tijd dat ik elke dag wakker werd in een lijf dat niet van mij voelde. Een lichaam dat brandde, moe was, protesteerde. Waar artsen geen raad mee wisten en waar ik zelf steeds verder van verwijderd raakte.

De diagnose ‘fibromyalgie’ kwam ooit als een soort opluchting. Eindelijk een naam. Maar tegelijk ook het begin van een lange, eenzame weg vol onzekerheid. Want er kwam geen behandelplan. Geen hoopvolle vooruitzichten. Alleen de bekende zin: “Je moet ermee leren leven.”

Maar diep vanbinnen wist ik: dit kan niet alles zijn. Er moet meer zijn dan overleven.

Tien jaar lang paste ik me aan. Aan de pijn. Aan de vermoeidheid. Aan de verwachtingen van anderen. Ik bleef werken, bleef sociaal, bleef ‘de sterke’. Maar ondertussen plande ik mijn leven rondom herstelmomenten. Ik werd expert in het verbergen van wat ik voelde, tot ik het zelf bijna niet meer doorhad.

Tot mijn lijf uiteindelijk keihard “stop” zei. En ik geen andere keuze meer had dan te luisteren.

De ommekeer

Mijn echte herstel begon toen ik niet meer vocht tegen mijn lijf, maar ernaar ging luisteren. Toen ik niet langer op zoek ging naar de volgende pil (ik slikte al jaren tramadol) of oplossing buiten mezelf, maar durfde te voelen wat er vanbinnen al die tijd had vastgezeten.

Emotionele blokkades. Oude overtuigingen. Onverwerkte ervaringen. Alles wat ik jarenlang had weggedrukt, kwam stukje bij beetje naar de oppervlakte. En hoe meer ik durfde te voelen, hoe meer mijn lijf begon te ontspannen.

Ik ontdekte dat mijn lichaam nooit mijn vijand was geweest – maar al die tijd mijn bondgenoot. Een boodschapper. En dat was het begin van alles. Ik herstelde.

Daarna ging ik naast mijn baan als financial controller opleidingen volgen, dook in de MindBodyVisie, leerde alles over de link tussen stress, emoties en fysieke klachten. Niet omdat het móest, maar omdat ik voelde: dit klopt. Dit werkt. Dit is wat ik had willen horen toen ik vastzat.

En zo ontstond mijn praktijk.

En vandaag?

Vandaag ben ik al acht jaar klachtenvrij.
Ik werk fulltime als coach én leid een team van vrouwen die ook anderen helpen herstellen. Mijn praktijk is uitgegroeid tot een beweging. Want steeds meer vrouwen voelen: ik wil me niet neerleggen bij ‘dit is het maar’. Ik wil leven. Voluit. Vrij. In verbinding met mijn lijf en mezelf.

En dat begint bij één besluit: ik wil het anders.

Ben jij daar klaar voor?
Dan ben je precies op de juiste plek.

En wie ik nog meer ben?
Ik ben die vrouw die ooit geen potje sperziebonen open kreeg van de pijn — en die nu met plezier box-jumps doet in de CrossFit-box (al vind ik burpees nog steeds ruk).
Ik ben dol op diepgaande gesprekken én pizza.
En ik ben ook gewoon een tikkeltje gek — maar altijd op de goede manier. Althans dat vind ik.
Geen perfect plaatje. Wel écht.
En altijd in beweging.

Mijn naam is Eefke en ik ben 38 jaar! Inmiddels sta ik volop in het leven, maar dat was jaren geleden wel anders.

In mijn puberteit is mij verteld dat ik niet volgroeide nieren heb. Ik had er verder geen last van, maar moest vooral opletten met zout eten. Ondanks dat ik wist dat ik op mijn levensstijl moest letten is me dat jarenlang echt niet gelukt. Ik sportte wat, volgde regelmatig weer een nieuw dieet, maar dat was het dan ook wel. Ondertussen rookte ik ook nog.

Uiteindelijk kwam ik van al die diëten alleen maar meer kilo's aan! Ik woog zelfs rond de 120 kilo. Het zwaarste weet ik niet eens meer want in die tijd durfde ik niet eens op de weegschaal te gaan staan. Achteraf at ik al mijn emoties weg. Ik verwerkte ze niet, maar ik at gewoon en dan kon ik weer door.

Ik volgde weer een dieet, viel weer 10 kilo af en vervolgens kon ik dat weer niet volhouden. Ik had gefaald.. dus ging ik weer eten om dat gevoel weg te stoppen.

Rond mijn 32ste kreeg ik per toeval (ik ging voor andere onderzoeken naar het ziekenhuis) te horen dat mijn nieren gekrompen waren. Na diverse onderzoeken (zelfs in een universitair ziekenhuis) bleek ik schrompelnieren te hebben. Ik kreeg de boodschap dat mijn nieren of nog heel wat jaren mee konden gaan.. maar het kon ook zijn dat ik op korte termijn een niertransplantatie nodig had. Tsja dan ben je 32.. knop om, om eindelijk wat aan dat gewicht te gaan doen zou je denken (gestopt met roken was ik inmiddels al).

Een vitamine B12 tekort bleek ik ook nog te hebben (waarschijnlijk nu achteraf gewoon ‘opgelost’ door stress en het niet verwerken van emoties, maar maar blijven wegstoppen), naast heel veel andere klachten. Die óf een lichamelijke óf een emotionele oorzaak bleken te hebben.

Tijdens het hele proces is er een andere Eefke tevoorschijn gekomen. Ik had voor veel mensen al jaren een bepaald masker op; 'mij doe je niks' was mijn houding in veel dingen. Dat mijn fibromyalgie klachten en mijn vaak aanwezige migraine een niet lichamelijke oorzaak hadden. Daar stond ik echt niet voor open. Gelukkig ben ik toch zelf op onderzoek uit gegaan en ben ik aan mijn persoonlijke ontwikkeling gaan werken. Ook ben ik gezonder gaan leven door gezonder te eten, niet meer te roken en meer te gaan bewegen.

Inmiddels voel ik mij weer fit om van alles te ondernemen. Na 10 jaar voor dezelfde werkgever gewerkt te hebben, durfde ik eindelijk wat anders te gaan doen. En daarnaast ben ik nu (na diverse cursussen, opleidingen en een bulk kennis als ervaringsdeskundige) voor mezelf begonnen.